2 maart 2016 ging ik in Sydney naar een talk van Brené Brown: Rising Strong in het State Theatre.

Het was een inspirerende avond en het mooie was dat ik veel gelijkenissen vond met het boek wat ik zojuist had gelezen van Jan Geurtz: Verslaafd aan liefde.

Laat ik eerst beginnen met een paar ingevingen deze avond die bij mij zijn blijven hangen en die losstaan van het boek.

Maak je eigen papiertje

Brené geeft fantastische adviezen voor het omgaan met kritiek van anderen.

Haar Ted Talk die inmiddels 4.4 miljoen keer bekeken is staat vol met positieve comments maar ook met een aantal haatdragende, zoals wel meer YouTube video’s. Op een dag nam ze de beslissing om ze te lezen. Het raakte haar hard maar ze leerde ervan.

Als reactie op kritiek van anderen raadt ze je aan om een klein papiertje uit te knippen en daar de namen op te schrijven van de mensen wiens mening jij belangrijk vindt. Stop het papiertje in je tas zodat je er altijd aan herinnert wordt.

Krijg je dus een mening of kritiek op je dak van iemand, kijk dan gelijk naar je papiertje. Staat deze naam er op? Nee? Filteren!

Mensen die de arena in durven stappen

Het boek ‘Rising strong’ draait om vallen en opstaan. Haar tweede boek ‘Daring greatly’ na ‘The Gifts of Imperfection’ gaat over volledig gaan voor iets wat oncomfortabel is maar het meest verrijkend en interessant voor jou als persoon. Het verlangen dat in jou brandt maar je misschien moeilijk vindt om te gaan doen. Denk aan een eigen bedrijf starten, een grote reis maken, of jouw creativiteit omzetten in iets waar mensen voor willen betalen.

Het gaat over je kwetsbaar durven opstellen naar anderen en dit groots durven doen (Daring Greatly).

Bij deze de prachtige quote van Theodore Roosevelt, waar de titel vandaan komt:

“It is not the critic who counts; not the man who points out how the strong man stumbles, or where the doer of deeds could have done them better. The credit belongs to the man who is actually in the arena, whose face is marred by dust and sweat and blood; who strives valiantly; who errs, who comes short again and again, because there is no effort without error and shortcoming; but who does actually strive to do the deeds; who knows great enthusiasms, the great devotions; who spends himself in a worthy cause; who at the best knows in the end the triumph of high achievement, and who at the worst, if he fails, at least fails while daring greatly”.

Brené breekt een lans voor de mensen die de arena instappen.

Mensen die de arena in durven stappen krijgen namelijk altijd kritiek, reviews, recensies en andere meningen over zich heen.

Mensen die de arena in stappen zijn op latere leeftijd trots op het leven dat ze hebben geleefd.

Ze leven niet veilig, zeker en angstig. Ze leven onveilig, onzeker en met moed en lef.

Het zijn de mensen die hun ballen op het hakblok leggen en zich kwetsbaar op durven stellen. Fantaseer zelf maar wat dat voor vrouwen is. Dat klinkt moeilijk en oncomfortabel, en ja dat is het ook.

Haar tweede manier om met kritiek om te gaan, bovenop de eerste, is deze regel:

De mening van iemand die zelf niet in de arena durft te stappen telt niet.

Als jij je ballen niet op het hakblok legt in het leven, waarom zou ik dan naar jou luisteren?

Filter dus eerst de mensen eruit die niet in de arena durven te stappen en kijk daarna op je papiertje. Er zullen heel weinig mensen overblijven naar wie je dus moet luisteren. Praat met deze mensen over je plannen en ontvang feedback terwijl je er mee bezig bent.

De leugens die je jezelf vertelt

In haar talk geeft Brené ook een paar voorbeelden over hoe haar geest verhalen vertelt die niet waar zijn.

Op een dag is ze druk bezig met haar projecten bezig als ze ’s avonds haar man hoort thuiskomen. Hij trekt gelijk de koelkast open en schreeuwt hard door het huis: “Waarom hebben we niet eens vleeswaren in huis?”

Brené voelt zich meteen slecht, loopt naar beneden en zegt tegen haar man: “Als jij vleeswaren wilt dan heb je hier de sleutel van de auto. De supermarkt is op de hoek”.

Ze vertelt tijdens de talk hoe mislukt ze zich voelt als huismoeder en ze maakt gelijk contact met haar negatieve geloof. Het negatieve geloof dat zegt dat ze een slechte moeder is. Dat ze mislukt is.

Samen praten ze verder of waarom haar man dat nou zo zegt. Hij denkt er eens goed over na en zegt dan: “Ik had enorme honger”.

Het negatieve geloof

De verhalen die je jezelf vertelt kunnen je helemaal ‘crazy’ en ongelukkig maken. Deze verhalen maken altijd contact met jouw negatieve geloof.

Dit is iets waar Jan Geurtz steeds over schrijft in zijn boeken.

In het kort: we worden geboren als kinderen die nog geen negatief geloof hebben. We reageren vanuit onze natuurlijke staat. Als we verdrietig zijn huilen we en als we vrolijk zijn lachen we. We zijn ons er niet bewust van als kinderen maar we doen het wel. We zijn puur.

Al snel geven gebeurtenissen, onze ouders of andere mensen in de omgeving ons het gevoel dat bepaalde dingen niet kunnen.

Een voorbeeld:

Geertje is 4 jaar. Zijn ouders hebben het vaak druk met werk en als hij huilt geven ze hem het gevoel dat hij moet stoppen. Huilen wordt totaal niet gewaardeerd en de kop in gedrukt bij Geertje. “Huilen mag niet en is voor slappe mensen” is wat Geertje onbewust leert van zijn ouders.

Hieruit ontstaat het negatieve geloof: ‘ik ben slap’.

De basisregel die Geertje leert is: “ik mag niet huilen”.

Hier omheen maakt Geertje later allemaal gedrags -en denkpatronen die ervoor zorgen dat hij vooral niet laat zien dat hij verdrietig is. Hij druk zijn verdriet steeds weg bij anderen om zijn negatieve geloof te bedekken. Om het nog beter te bedekken heeft Geert op zijn 17de fitness ontdekt. Het geeft hem een gevoel van macht door de stoffen die het vrijmaakt en het uiterlijk wat hij ervan krijgt.

Daar omheen creëert Geert een imago. Dit is hoe je wil dat anderen je zien. Als Geert 18 is zet hij allemaal foto’s op Instagram van zijn gespierde en getrainde lijf. Want kijk maar, Geertje is niet slap, hij is heel “sterk”.

Hier de volgorde van de bedekking van het negatieve geloof:

Een ander voorbeeld:

Saar is 7 en stelt thuis niks voor omdat ze allemaal oudere broers en zussen heeft. Als ze kwaad is dan wordt ze uitgelachen: “Hé kijk, Saartje is boos! Hahahaha”.

Saar leert onbewust dat ze niet kwaad mag worden en maakt het negatieve geloof aan: “ik ben zwak”.

Als basisregel leert ze: “ik mag niet kwaad worden”.

Als Saar op 16-jarige leeftijd de liefde van haar leven tegenkomt (Abel) gaat ze alle conflicten uit de weg, ze mag namelijk niet kwaad worden van zichzelf. Abel maakt het na een jaar uit omdat Saar allemaal maar lief speelt en nooit kwaad wordt.

Saar haar negatieve geloof wordt nu alleen maar bevestigd en ze is een lange tijd heel verdrietig en boos op zichzelf.

Ze vervalt in computergames waar ze wel de heldin kan zijn. In de games kan ze zichzelf wegcijferen en iemand zijn die wel sterk is en kwaad wordt op anderen.

Terwijl ze verslaafd raakt aan games zet ze de meest prachtige en mooie foto’s op social media om te laten zien dat ze een krachtige, sterke en mooie vrouw is.

Dit is het ding: iedereen heeft een negatief geloof.

Dit is mijn negatieve geloof, ontstaan door boze leraren, ouders en andere gebeurtenissen en mensen in mijn omgeving:

Ik heb geen talent
Ik kan niks
Ik ben lui
Ik ben niks waard

Zal ik je eens wat geweldigs vertellen over jouw en mijn negatieve geloof: het is niet waar.

In zijn boeken geeft Jan Geurtz de opdracht om voor de spiegel te gaan staan en dan tegen jezelf dit negatieve geloof uit te spreken. Toen ik het deed voelde ik pas echt hoe ‘nep’ dit geloof is. Het voelde als een lege huls, een leugen die niet klopt.

Terug naar het verhaal van Brené. Zodra we in bepaalde stress-situaties terecht komen vertellen we onszelf een verhaal dat in contact staat met ons negatief geloof.

Dit verhaal is onze ‘shitty first draft’. Een slechte eerste versie van jouw verhaal. Een verhaal gebaseerd op alleen jouw gedachten en niet op feiten. Jouw brein houdt er van om dit soort te verhalen te maken, daarom is het ook zo lastig.

Schrijf je SFD’s op

Brene adviseert om deze ‘shitty first drafts’ (SFD’s) op te schrijven. Het verliest dan namelijk zijn kracht. In het geval van haar man en de koelkast had ze dan opgeschreven:

“Mijn man vindt mij een slechte huisvrouw en ik zorg niet goed voor hem. Hij zal me wel haten, ik kan het beste gelijk een echtscheiding aanvragen voordat hij het doet”.

Het wordt lachwekkend als je het ineens in letters ziet staan. Ook ik ben inmiddels begonnen met het opschrijven van mijn SFD’s en het werkt. Dagen later lees ik het nog eens door en moet ik er om lachen.

Ook stipt ze nog even het belang van ademen aan in haar talk. Zodra je jezelf allemaal rare verhalen aan het vertellen bent is gewoon even de square breathing techniek doen enorm nuttig. Dus geen mindfulness maar gewoon ademen.

SQUARE BREATHING:

Breathe in for 4 seconds,

Hold it in for 4 seconds.

Breathe out for 4 seconds,

Repeat this 4 times.

Brené eindigt haar talk met de revolutie.

De Revolutie

Het wordt tijd dan we onze eigen verhalen en ons negatieve geloof gaan zien en herkennen. Pas dan kunnen we zien dat het leugens zijn en kunnen we er om lachen. Aanwezig blijven bij wat je voelt, en dan ademen, is de kern van bewust leven.

Het wordt tijd dat we in de arena durven te stappen en schijt hebben aan de mening van de mensen die er voor ons niet toe doen. Pas dan kunnen we groots leven.

Deze pagina bevat één of meerdere affiliate links, meer info hierover lees je hier.