Stel je eens voor:

Social media zonder pasgeboren baby’s en trouwende stellen. Social media zonder prachtige vakantieplekken of goedgeklede mensen op festivals. Zonder lattes met mooi vormpjes en gezonde maaltijden. Zonder gespierde lijven en rennende fitgirls.

Stel je eens social media voor als eens een plek waar mensen hun werk delen. Met werk bedoel ik creaties want iedereen heeft creativiteit in zich.

Wat zou je daar van vinden? Een verademing of misschien wel heel saai?

Ok, ik snap dat sommige mensen zin krijgen om te gaan sporten van gespierde lijven en dat mooie landschappen inspireren om te gaan reizen. Maar soms ik denk weleens, zijn we niet tot veel meer in staat?

Het bovenstaande is idealistisch en ik ben zeker een idealist, dat geef ik toe. Maar wat als mensen meer zouden delen vanuit een gevende mindset in plaats van de nemende mindset? Een nemende mindset die bij alles klakkeloos denkt: delen delen delen en daarna likes likes likes.

De Nemende Sharing Mindset

Ik ben er zelf schuldig aan. Ik ben nu op reis, maak foto’s van prachtige plekken en zet deze online op Instagram.

Maar is dit eigenlijk wel nuttig voor anderen? Is het niet gewoon omdat ik vooral wil laten zien dat ik op reis ben en even niet in de rat race zit?

Ik ben zelf schuldig aan het nemende brein dat bij alles maar denkt: delen, delen, delen en mezelf zo mooi mogelijk presenteren aan anderen. Elk brein werkt zo en dat is de reden waarom social media zo enorm is.

Het nemende brein voelt voor mij ongezond. Het blijft voor mij op de vlakte. Ik kijk naar de nummers: ‘Hoeveel volgers en likes heeft hij of zij eigenlijk’?

Er gaat niemand op mijn begrafenis zeggen: ‘Jelle was een hele speciale jongen, hij had wel 25.000 volgers op Instagram’.

Ik wil me niet richten op de nummers. Ik wil me richten op het creëren van iets waar mensen waarde uithalen. Waar mensen het meest van leren en wat mensen het meest inspireert. Iets wat helemaal uit mij komt en waarvoor ik het optimale uit mezelf heb gehaald. Ik wil iets maken wat mensen over 1000 jaar nog steeds bekijken of lezen. Ik wil net als Napoleon Hill en Marcus Aurelius een boek schrijven dat levens kan veranderen.

Roem is vluchtig. Volgers zijn vluchtig en zeggen eigenlijk niks. Nummers doen er niet toe, invloed wel.

Ok, verder met die nemende mindset. Ik heb een foto gemaakt en vervolgens zet ik het op social media en kijk ik om de haverklap hoeveel likes het oplevert om me vervolgens weer te voeden met dopamine. Omdat ik ben ingelogd op het sociale netwerk ben ik ook gelijk slaaf van het platform dat er alles aan doet om mijn aandacht te behouden. Voor je het weet zit ik weer in de ‘Black Loophole’ en daar gaat mijn concentratieboog, weer een stukje korter geworden.

De Nemende Sharing Mindset maakt me geen beter en geconcentreerder mens. Het zorgt niet voor diepgang.

Ik wil iemand zijn die werkt vanuit de gevende mindset en de diepe concentratie. De diepe concentratie die je alleen bereikt als je even heel lang afwezig bent op social media.

De Gevende Sharing Mindset

Iemand met een gevende sharing mindset is iemand die nadenkt over wat hij voor anderen kan doen in plaats van wat anderen voor hem kunnen doen.

Iemand die weet dat de nemende sharing mindset niet zorgt voor beter en kwalitatief werk. Iemand zoals Cal Newport die het boek Diep werk schreef.

Iemand die het optimale uit zichzelf wil halen om anderen te helpen en te inspireren. Het is iemand die zich kan opsluiten en dagenlang kan werken aan iets, zonder afleidingen. Iemand die weet dat alleen dan de producten ontstaan die een verandering kunnen maken.

Iemand die weet dat sociale netwerken gewoon bedrijven zijn die geld moeten verdienen, en hoe meer ze jouw aandacht kunnen vasthouden, hoe meer ze verdienen.

Die iemand wil ik zijn, altijd.

Zelf switch ik steeds tussen de nemende en gevende sharing mindset, de laatste wil ik volledig omarmen.

Ja, ik ben een idealist. Ja, ik ben soms een tikkeltje ambitieus en op zoek naar perfectie zoals de autistische Japanner. Ja, ik weet dat soms even helemaal niks doen en met je blote reet in bed naar Game of Thrones kijken even heel goed is. Maar ik wil het niet. Ik ontspan liever met een boek of met mijn blote reet in een Japanse onsen. Of met even helemaal niets en alleen mijn gedachten.

Elke minuut kritisch blijven kijken naar mezelf en wat ik doe maakt me gelukkig omdat ik daardoor comfortabeler word met de onzekerheid. De onzekerheid die je voelt als al die platforms en media er even niet zijn. Als je zit in een Japanse minimalistische zen-kamer, alleen.

Als alleen datgene wat er is je gedachten zijn. Als je helemaal alleen bent samen met je werk. Dat zijn de momenten waarop de creativiteit ontstaat en de mooiste dingen gemaakt worden.

Deze pagina bevat één of meerdere affiliate links, meer info hierover lees je hier.