Op 27 november ontving ik deze tweet van Anke Hans:

Dank @lijstjesinfo voor het aanraden van Napoleon Hill! Ik ga er heel goed op hier in Seattle > pic.twitter.com/I1EFuKD3M0

— Anke (@ankehans) 27 november 2014

Anke heeft mij in het begin van dit jaar geïnterviewd voor haar blog Notificatiefilosoof. Een project dat ze is begonnen om mensen te helpen. Helpen met meer ruimte in je hoofd via het personaliseren van de relatie met je smartphone, en in de toekomst mogelijk ook via andere wegen.

Terug naar Seattle, waar ze dat boek tegenkomt. Het doet haar opnieuw nadenken over dat project waar ze mee begonnen is. Ze gaat goed op het boek zegt ze. Ik daag haar vervolgens uit om hier iets over te schrijven:

@lijstjesinfo Challenge accepted! — Anke (@ankehans) 29 november 2014

En toen verscheen er een mooie tekst op het web. Een tekst die weer benadrukt hoe tijdloos het boek is dat Napoleon Hill heeft geschreven.

Een boek over angsten die nog steeds spelen. Over een brandend verlangen en het weer even kwijt zijn. Kwijt door angst of door de druk. Over met iets beginnen en er weer mee stoppen, misschien. Misschien, omdat er geld verdient moet worden en we misschien dan toch maar beter kunnen kiezen voor een baan? Een baan met hypotheek, een groot huis en heel veel spullen erin?

Een echte ondernemer kan tegen de ‘punches in the face’. Niet tegen één punch, maar tegen eindeloos veel ‘punches’.

Hier komt Anke:

Tranen rollen over mijn wangen.
Hoog in een watertoren in Seattle.
Ik ben op vakantie.
Het uitzicht is prachtig, het gezelschap goed.
Maar bovenal ik wil stoppen.
Stoppen met denken over notificaties, stoppen met schrijven over smartphones, stoppen met praten over
technologie.
Stoppen met Notificatiefilosoof.

Het kostte tijd, zweet en onderzoek, maar ik snap de dynamiek tussen smartphone en gebruiker.
En ben na de smartphone-etiquette en #OwnYouriPhone notificatiestressvrij.
Het was de moeite waard.
Maar nu ik op het punt sta om iPhone-trainingen te gaan geven, voelt Notificatiefilosoof als een loodzware
last.

Ik wil iets nieuws.
Ik weet niet wat, maar ik wil iets nieuws.

Ik stop ermee.

Bíjna voel ik de opluchting die ik al weken zoek.
Maar nog net niet helemaal.
Er is iets dat wringt, schuurt en schurkt.
Maar er niet uit wil.

Mijn ogen glijden over de boeken.
In een boekenwinkel in Pike Place Market.
Ik wil een boek lezen.
Een normaal boek.
Iets dat niks met notificaties, niks met smartphones, niks met technologie te maken heeft.
Gewoon, ontspannen proza.

Dat dat boek me losscheurt van mijn kramp.
Dat één zin een magische verbinding maakt met een idee dat dwarrelt in de achtergrond van mijn hoofd.
En dat dat me leidt naar het begin van een nieuw project.
Dat ik dan weer iets voel.
Geïnspireerd raak.
Van het slot kom.

Ik ga voor ‘How to be good’ van Nick Hornby.
Maar kom niet ver.

Mijn ogen glijden over de boeken.
In een boekenwinkel in Portland.
‘Think and grow rich’ van Napoleon Hill.
Daar was blogger Jelle Derckx razend enthousiast over, herinner ik me.
Maar nooit ruimte voor gemaakt om het ook eens te lezen.
$4.
Een koopje.
Ik neem ‘m mee.

De eerste regel lees ik in Stumptown, een koffiebar in Portland:

Truly; “thoughts are things” and powerful things at that, when mixed with purpose, persistence and a
burning desire for their translation into riches or other material objects.

Burning desire.

De smartphone-etiquette en #OwnYouriPhone kwamen daar zeker uit voort.
Maar daarna heb ik niks meer gevoeld wat in die buurt kwam.
En het idee van iPhone-trainingen geven wakkert dat ook al niet aan.
Geld gaan verdienen met Notificatiefilosoof voelt als een serieuze, zakelijk verantwoorde stap.
Saai.
En helemaal niet mijn ding.
Plus: ik kan helemaal niet lesgeven in realtime.
Ik ben veel beter in schrijven.

Trainingen zijn wel het laatste waarmee ik voor de schermen wil treden.
En als ik niet ergens mee voor de schermen wil treden…
…moet ik het dan wel doen?
Je moet het wel vóelen, toch?

Ik voel het niet.

Geld verdienen zou geen drive moeten zijn.
Dat is vies.
Sterker nog: ik wíl het niet eens.

Failure is a trickster with a keen sense of irony and cunning; it takes great delight in tripping one up when
success is almost within reach.

Weet je waar mijn notificatiestress vandaan komt?
Waarom ik altijd mijn geluid aan had staan?
Uit angst voor armoede.
Als ik geen oproep mis, dan hoef ik ook niet terug te bellen.

Some who read this will believe that no one can think and grow rich. They cannot think in terms of riches
because their thought habits have been steeped in poverty, want, misery, failure and defeat.

Angst voor armoede heb ik al mijn leven lang.
Het dirigeert op onbewust niveau mijn gedachten en gedrag.
Ik ben eraan gewend geraakt.
We hebben zelfs een diepe band, mijn angst voor armoede en ik.
Ik weet namelijk niet eens hoe een leven zonder eruit zou zien.
Ik wil mijn angst voor armoede niet eens meer kwijt.
Op het moment dat ik meer zou gaan verdienen dan strikt noodzakelijk, maakt ‘ie dan ook dat ik ga
denken dat geld verdienen met je passie vies is.
Maakt ‘ie dat ik wil stoppen met mijn bedrijf.
En wil ik in loondienst.
En dan daarnaast een nieuw projectje starten.

Each of us is what we are because of the dominating thoughts we permit to occupy our minds.

Op een A4-tje maak ik een gedetailleerd voornemen.
Beschrijf voor welke datum ik hoeveel geld verdiend wil hebben met het geven van iPhone-trainingen.
Lees het hardop voordat ik ga slapen, en zodra ik wakker word.
Met gesloten ogen en elke dag.
Met weerstand, want het voelt gek. Toch doe ik het, want zo geef je bevelen aan je onderbewuste.
En kun je een nieuw, constructief gedachtepatroon creëeren.
Napoleon Hill zal het wel weten.
En Jelle is ook niet op zijn achterhoofd gevallen.

No one is ever defeated until defeat has been accepted as a reality. Do not mistake temporary defeat for
failure.

Een paar dagen later, lopend over 5th Avenue in Seattle, valt me voor het eerst overdag een gedachte te
binnen over het geld dat ik over een half jaar in mijn bezit heb.
Het idee dat ik trainingen ga geven voelt op dat moment niet onnatuurlijk.
Langzaam ga ik geloven in Notificatiefilosoof.
Heb ik een vonkje vertrouwen geweekt.

Faith: a state of mind induced by repeated instructions to the subconscious mind.

Na een week zie ik op de horizon een maatschappij waarin iedereen in harmonie leeft met de technologie
in hun dagelijks leven.
Daardoor heeft iedereen de tijd om gedachten te laten bezinken, dwarrelende ideeën in achterhoofden
aan elkaar te knopen, die op hun beurt inzichten genereren die rust geven.
En bovenal de ruimte om aardig te zijn voor zichzelf, en anderen.

At first, an idea has to be coaxed, nursed and enticed to remain alive…

Deze horizon doet m’n hart sneller kloppen.
Stuurt zweetimpulsen naar m’n handen.
Verhoogt m’n adem.
Golvende tintelingen die willen bruisen en barsten.

… but gradually, an idea becomes a giant under its own power, and it coaxes, nurses and drives you.
Ideas are like that. First you give life, action and guidance to ideas, and then they take on a power of their
own and sweep aside all opposition.

Tot slot, drie vragen van mij voor Anke.

1. Waar ben je precies bang voor?

Dat ik niet financieel onafhankelijk kan blijven en dus om hulp zal moeten vragen. Dat is niet zo erg, maar het is een irrationele angst, die zich niks aan trekt van ratio.

2. Waar komt deze angst vandaan?

Ben opgegroeid met geldschaarste.

3. Hoe ga je deze angst proberen te tackelen?

Ik zet er een spotlight op door erover te schrijven & publiceren. Vrijwel al mijn angsten verschrompelen dan. En ik blijf die statement of purpose tweemaaldaags zeggen.

Anke is nu op de helft van het boek. Net als Anke daag ik jou ook uit om het boek ‘Denk groot word rijk’ te gaan lezen. Lezen en er iets over schrijven. Dan ontstaat er iets moois, iets waar anderen van kunnen leren.

Deze pagina bevat één of meerdere affiliate links, meer info hierover lees je hier.