Waarom komen mensen moeilijk van spullen af? Het is een vraag die ik mezelf vandaag stelde en besloot om op onderzoek uit te gaan. Dit is wat ik vond.

Dit stukje komt uit het boek Opgeruimd! van Marie Kondo:

People have trouble discarding things that they could still use (functional value), that contain helpful information (informational value) and that have sentimental ties (emotional value). When these things are hard to obtain or replace (rarity), they become even harder to throw away.

Dit zijn dus de drie aspecten die iets waarde geven voor ons: functie, informatie en emotionele gehechtheid.

Als je kijkt naar deze drie aspecten dan zou je kunnen zeggen dat deze dingen worden overdreven door je brein en dat je daarom dus niks weg doet.

1. Het brein overdrijft de functionele waarde. Dit kunnen we nog wel een keer gebruiken. Wie wat bewaart heeft wat. Ja ‘wat-als’ & ‘als dan’. ‘Just in case’ kunnen we dit beter bewaren. Het zijn de just in case items zoals The Minimalists ze noemen:

We often hold on to things just in case we need them. We don’t let go because we might need something in some far-off, nonexistent, hypothetical future. And we pack too much stuff for trips and vacations just in case.

We needn’t hold on to these things just in case. The truth is, we rarely use our just-in-case items, and so they sit there, take up space, get in the way, weigh us down. Most of the time they aren’t items we need at all.

Instead, if we remove the just-in-case items from our lives, we can get them out of the way and free up the space they consume.

Counter dit met de 20/20 regel: iets dat binnen een straal van 20 km voor 20 euro of minder te koop is kan weg.

Ik heb nu 99 spullen en nog nooit spijt gehad van iets dat ik heb weggedaan. Ik weet dat ik het binnen ‘no-time’ kan kopen. We leven namelijk in een consumerende maatschappij met een overvloed aan winkels.

2. Het brein overdrijft de informatiewaarde. Dit is vaak de reden waarom we eeuwig kranten en magazines bewaren. Want er kan iets in staan wat ik eventueel in de toekomst nodig heb. Ook ervaring leert dat deze magazines en kranten daar maar blijven liggen en liggen tot het stof ze onzichtbaar maken.

Counter dit met dat alles te vinden is op het internet en dat deze hang naar informatie steeds overbodiger wordt. Een plaatje of een stuk tekst is altijd terug te vinden. In mijn 3 jaar zonder televisie heb ik bijvoorbeeld nooit iets gemist waarvan ik het later niet meer kon terug zien. We leven in 2015 en zijn pas net begonnen aan het informatie-tijdperk. Alles is overal te vinden als je het nodig hebt en dat wordt alleen maar meer en meer.

3. Het brein overdrijft de emotionele gehechtheid. Iets heel snel emotionele waarde geven is een andere fout die we als mens maken. Ik begrijp dit heel goed want ik heb het zelf ook gehad. Liefdesbrieven kon ik niet weg doen maar ook vriendenboekjes van vroeger niet. Later dacht ik er nog even over na en kwam ik tot de conclusie dat dit alleen ‘toen’ waarde had.

Het doel van een brief is weg zodra het is ontvangen. Op dit moment is hij of zij die het heeft geschreven het allang vergeten. Zie het als een bericht dat verdwijnt: een Snapchat. (volg mij: jdrkx)

Ik heb van Marie Kondo geleerd om alleen de emotionele spullen te houden als ze puur plezier geven zoals mijn concertkaartje van de Dangerous Tour van Michael Jackson in 1992 in de Kuip. Eraan denken geeft mij ‘instant joy’ dus houd ik het. Helaas zie je nu de lach op mijn gezicht niet terwijl ik dit schrijf.

Counter dit dus door eerst een selectie te maken van de spullen met extreme emotionele waarde. Dat wat puur plezier geeft houd je en de rest scan je in of je maakt er een foto van. Sla het op in The Cloud of op een harde schijf en doe het weg.

De twee terugkerende patronen

Dit zijn de twee patronen die steeds terug komen in alle 3 de aspecten: de hang naar de emotionele gehechtheid van het verleden en/of de angst voor een verre toekomst die je zelf bedenkt en maakt.

Nog een stukje uit het boek Opgeruimd! van Marie Kondo:

Am I having trouble getting rid of this because of an attachment to the past or because of fear for the future?’ Ask this for every one of these items. As you do so, you’ll begin to see a pattern in your ownership of things, a pattern that falls into one of three categories: attachment to the past, desire for stability in the future or a combination of both.

Het leven leert dat je je toekomst niet kan plannen en zelf kan invullen dus bevrijd jezelf van de materiële obesitas en leef!

John Lennon zei namelijk dit:

“Life is what happens to you while you’re busy making other plans”.

Deze pagina bevat één of meerdere affiliate links, meer info hierover lees je hier.